An unpublished fragment from C.P. Cavafy (1904)
Precisely when I descended the stairs of the palace of whispers
That's when you came to the threshold for a shivering instant
Stranger with a mask, unrecognized but you recognized me.
I vanished in the shadows so you would not see me again,
You passed quickly into your veil of a face
And slipped inside the claustrophobic house
Where you wouldn't lick the risk of deliverance — nor would I.
Nevertheless I had it in me, the love you ached for in your bones,
The love I needed — you glanced me with your world-weary eyes —
The key that was supposed to free it.
Our bodies hung aestheticized in yearning one another;
Our blood and our skin understood
But we both hid in the dark — from the agitation.
---------------------------------
Στα Σκαλιά
Καθώς κατέβαινα την κακόφημη σκάλα
Καθώς κατέβαινα την κακόφημη σκάλα
εσύ έμπαινες στην πόρτα, και για μια στιγμή
είδα το άγνωστο πρόσωπό σου και με είδες.
Έπειτα κρύφτηκα για να μη με ξαναδείς,
και πέρασες γρήγορα το πρόσωπό σου κρύβοντας,
και χώθηκες στο κακόφημο σπίτι
όπου δεν θα έβρισκες την ηδονή, καθώς δεν την βρήκα εγώ.
Κι όμως την αγάπη που ήθελες την είχα να σου δώσω·
την αγάπη που ήθελα — μου το είπε η κουρασμένη ματιά σου —
την είχες να μου δώσεις.
Τα σώματά μας αισθάνθηκαν και ζήτησαν το ένα το άλλο·
το αίμα και το δέρμα μας ενόησαν.
Αλλά κρυφθήκαμε και οι δυο ταραγμένοι.
