From the Farsi of Forugh Farrokhzad (1934-1967)
Let us believe
Let us believe in the beginning of the cold season
Let us believe in the ruins of imaginary gardens
In the unemployed crescent scythes,
The imprisoned seeds.
Look how heavy time weighs here
And the moon, like a sad canary
Dies of its own song in a cage
And the season at its threshold emptied of ennui
And Lalezar Street swollen with silence
And multiplying people like alley shadows
Estranged from plants, from breath, from the life.
Time, like ancient serpents, rejects its peel
And the moon is swallowed into night
And I, lost in things, still search for truth
Which lies hidden in the mirror like dust.
Why didn’t I look?
Perhaps all the songs of happiness were lies.
Maybe I was afraid of looking
Because the truth was left like a corpse in my hands.
I greet you, sinfree night!
I greet you night that turns the eyes of desert wolves
Into the bone hollows of faith,
And beside your streams, the crazy trees
Weep like jinns that the water still flows.
My heart still bleeds for the world.
No one thinks of the weeds.
No one thinks of goldfish this new year.
No one believes the garden is dying.
Look and see.
Here, anyone who speaks
Severs their own head in the palm of their hands.
Here, the solar womb is cold
And the earth is barren.
I greet the night of innocence.
I greet the night that turns
Childlike eyes into cracks in the gate.
------------------------------------------------------------------
ایمان بیاوریم
ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد
ایمان بیاوریم به ویرانههای باغهای تخیل
به داسهای واژگون شدهی بیکار
و دانههای زندانی.
نگاه کن که در اینجا زمان چه وزنی دارد
و ماه، چون قناری غمگینی
که در قفس، به آواز خود، میمیرد
و آستانهی فصلی که از ملال، تهی است
و کوچههایی که از سکوت، متورم گشتهاند
و مردمی که در معابر، به شکل سایه، تکثیر میشوند
و از گیاه، از تنفس، از حیات، بیگانهاند.
زمان، چون مارِ پیری، پوست میاندازد
و ماه، در حفرهی شب، فرو میرود
و من، در میانِ اشیاء، به جستجوی حقیقتی هستم
که در آینه، چون غباری، پنهان است.
چرا نگاه نکردم؟
گویی تمامِ ترانههایِ خوشبختی، دروغ بودند
من از نگاه کردن، میترسیدم
زیرا حقیقت، چون جنازهای، رویِ دستهایِ من، مانده بود.
سلام ای شبِ معصوم!
سلام ای شبی که چشمهایِ گرگهایِ بیابان را
به حفرههایِ استخوانیِ ایمان، بدل میکنی
و در کنارِ جویهایِ تو، ارواحِ بیدهایِ مجنون
ارواحِ بیدهایِ مجنون، بر تداومِ آب، گریه میکنند.
من دلم برای باغچه میسوزد
کسی به فکر گلها نیست
کسی به فکر ماهیها نیست
کسی نمیخواهد باور کند که باغچه دارد میمیرد
نگاه کن
در اینجا، هر کسی که حرف میزند
سرش را، در کفِ دستهایش، گرفته است
و در اینجا، خورشید، سرد است
و زمین، بیبرکت.
سلام ای شب معصوم
سلام ای شبی که چشمهای کودکانه را
به شکاف دریچهها بدل میکنی
